PUNEPUFFY FICTIONLAND OF WONGENG

- 2 -

 

                      ครบรอบ เกือบ 2 อาทิตย์แล้วที่ผมคุยกับ ชเว ซีวอนผ่านเจ้าเครื่องมือสื่อสารนี่ ซีวอนเล่าให้ผมฟังว่าเค้าเคยแอบชอบผู้หญิงคนหนึ่งที่ชื่อว่า . . . สเตล่า คิม  เธอตัดสินใจไปเรียนต่อนอกโดยกะทันหัน น้ำเสียงเศร้าๆ

ของซีวอนเล่าต่อว่า  เค้ายังไม่ได้สารภาพรักเธอเลยด้วยซ้ำ

 

“แล้วนายยังชอบเธออยู่มั้ย ?” ผมรู้ดีว่าคำตอบมันอาจจะทำให้ผมรู้สึกเจ็บที่ด้านซ้าย แต่ยังไงความอยากรู้อยากเห็นมันก็คงห้ามไม่ได้

 

“ไม่หรอก ตอนนี้ผมรู้สึกว่าผมมีความสุขที่ได้คุยกับฮันเกิงมากกว่านะ”

 

“พูดอะไรของนายกัน !”

 

 

                        ค่ำคืนนี้ผมคุยกับซีวอนยาวนานเสียเหลือเกิน ไม่ต้องห่วงค่าโทรศัพท์เพราะมันเป็นโทรศัพท์ในจินตนาการเราใช้จิตสื่อถึงกันครับ  ดวงดาวที่ส่องแสงระยิบระยับ พระจันทร์ครึ่งเสี้ยวส่องแสงแผ่ออกมาด้วยความสวยงาม ซีวอนกำลังจ้องพระจันทร์เหมือนผมอยู่มั้ยนะ ? พรุ่งนี้เป็นการสอบปลายภาคแล้ว เอ่อ ! ผมเกือบลืมบอกท่านผู้อ่านว่า  ซีวอน อยู่ม.ปลายปี 1 จริง ๆ หมอนั้นอายุน้อยกว่าผมแต่ด้วยความฉลาดจึงได้เรียนข้ามชั้นไป ~ เสียงหาวของเราทั้งสองคนดังขึ้นผมกัน นาฬิกาบอกเวลา เที่ยงคืน ห้านาทีผมจึงบอกราตรีสวัสดิ์ซีวอน

 

 

“ฮันเกิงวันนี้สอบนะลูก ตื่นหรือยังจ้ะ” เสียงเคาะประตูของแม่ดังขึ้นเหมือนเคย ผมลุกขึ้นด้วยความรู้สึกที่มึนหัวสักเล็กน้อยเนื่องจาก คุยโทรศัพท์กับซีวอนดึกไปเสียหน่อย  ฮันเกิงก้าวลงรถเมล์ด้วยความเร่งรีบอีก 10 นาทีจะถึงเวลาเข้าห้องสอบแล้ว

 

                       

                       สีหน้าของความเครียดแผ่อนุกระจายไปทั่วห้อง บางคนก็ถึงกับนอนฟุบลงกับโต๊ะ เสียงรองเท้าส้นสูงสีแดงของอาจารย์คุมห้อง ดังไปดังมา ฮันเกิงตัดสินใจทำตามแผนที่วางไว้กับซีวอน  มือของฮันเกิงที่ในจินตนาการกดไปที่หมายเลขล่าสุดแล้วกดโทรออก ตู้ด .  . .  เสียงสัญณาญดังก้องไปทั่วหัวฮันเกิง

 

นา มาน คึม อุล จี อาน กี รึล

กือ แด มา นึน นุน มุล อบส์ ชิ นาน

เพียว ฮา เงด โท แน จู กี รึล

ออง เจน งา ทา ชิ ดุล รา อุล  กือ แง รา นึน กอล อัล กี เอ

 

                      ซีวอนขมวดคิ้วเข้าหากันด้วยความสงสัย ใครโทรหาเข้าด้วยโทรศัพท์จินตนาการกัน ? แต่ถึงกระนั้นเค้าก็ยังคงเลือกที่จะกดรับมัน น้ำเสียงที่เค้าจดจำได้ดีทั้งหัวใจและความทรงจำดังขึ้น รอยยิ้มผุดขึ้นเล็กน้อย

วิชาในคาบเช้าที่แสนจะน่าเบื่อถูกทำลายลง

 

“ฮันเกิงจะให้ผมช่วยใช่มั้ยละ ?”

 

“อ่า ซีวอนช่วยฉันด้วยน้าตอนนี้ฉันชอบสอบวิชาเลขอยู่ หัวฉันโล่งไปหมดเลยย”

 

               น้ำเสียงสดใสของฮันเกิง ซีวอนยิ้มออกมาเล็กน้อยและแล้วการทุจริตข้อสอบจึงเกิดขึ้น ซีวอนบอกการแก้โจทย์ต่างๆนาๆให้ฮันเกิง  อาจารย์ที่คุ้มห้องสอบหรือแม้แต่ทุกคนในห้องไม่มีใครรู้ว่าฮันเกิงโกงข้อสอบ

ก็เค้าใช้โทรศัพท์ในจินตนาการนิ  อาจารย์คุมสอบประกาศอีก 15 นาทีถึงเวลาเก็บข้อสอบและการสอบวิชาสิ้นสุดลงในคาบเช้า  ซีวอนบอกคำตอบข้อสุดท้ายพร้อมกับเสียงออดที่ดังขึ้น ทุกคนวางปากกาลง ฮันเกิงรีบเขียนคำตอบ

แล้ววางปากกาลงข้างกระดาษคำตอบ  เสียงถอนหายใจต่างดังขึ้น หมดแล้ววิชาสุดโหดในวันนี้

 

 

 

“ฉันขอบคุณนายนะที่ช่วยบอกข้อสอบในวันนั้นหนะ”

 

“ไม่เป็นไรหรอก ว่าแต่นายคิดว่าฉันมีตัวตนจริงๆมั้ย ?”

 

ใบหน้าขาวซีดลงทันที เมื่อฮันเกิงจินตนาการถึง ‘ผี’ แต่แล้วเค้าก็สะบัดความคิดที่ดูไม่เข้าท่าออกไป

 

“นั้นสิ หรือนายจะเป็นแค่คนที่ฉันจินตนาการถึงเหมือนเจ้าโทรศัพท์นี่นะ”

 

                   คิดไปคิดมาผมก็ลืมเรื่องนี้ไปเสียเลยแหะ . . . หมอนั้นมีตัวตนอยู่จริงๆหรือเปล่านะ ? และแล้วการพิสูจน์ก็แวบเข้ามาในหัว ผมกับซีวอนตกลงกันว่าเราจะไปร้านแฟมิลี่มาร์ทแห่งนึงที่ไม่ไกลมากนักและสามารถไปได้ทั้งคู่

 

“ของนายกี่โมงแล้ว”

 

“ของฉัน 2 ทุ่มตรงเป๊ะแล้วนายละ”

 

“เอ๋ . . . ของฉัน 3 ทุ่มตรงอะงั้นแสดงว่าเราห่างกัน 1 ชั่วโมง ?”

 

                เกือบ 30 นาทีผมมายืนอยู่หน้าแฟมิลี่มาร์ทเสียแล้ว แผงหนังสือด้านหน้าที่ถูกคุมด้วยพลาสติกใส  ‘Home made Vol.54’ หนังสือสุดโปรดของผมเดือนนี้ออกแล้ว  มือด้านซ้ายหยิบขึ้นมาด้วยความดีใจ

เปิดอ่านสักเล็กน้อย

 

I believe คือ แดน งุด เต อบส์ ชี มาน

อี แด โร อี เบียล รุน อา นี แคช โช

I believe นา แอ เง อุ นุน กี รึน

 

           เสียงโทรศัพท์ดังขึ้นเตือนให้ผมรู้ว่าผมมาทำอะไรที่นี้  เราทั้งสองคนต่างครุ่นคิดว่าจะพิสูจน์กันอย่างไรดี

ผมบอกให้ซีวอนหยิบหนังสือ ‘Home made Vol.54’ ขึ้นมาแล้วเราก็ผลัดกันถามคำถามด้านในเกี่ยวกับหนังสือ

 

“หน้าที่ 5 ด้านซ้ายสุดบนคอลัมภ์นั้นชื่ออะไร”

 

“เคล็บการทำความสะอาดเครื่องครัว”

 

          เราทั้งสองคนผลัดกันถามจนแน่ใจว่าต่างฝ่ายต่างมีตัวตนไม่ใช่จินตนาการที่คิดขึ้นมา  หิมะแรกในการย่างเข้าสู่ฤดูหนาวตกลงบนหัวของผม  อากาศที่เริ่มจะหนาวขึ้นซีวอนจึงบอกให้ผมกลับบ้านไปก่อนแล้วอีกสัก 2 ชั่วโมงค่อยโทรหากันใหม่  แต่ถึงกระนั้นผมก็ยังไม่อาจมั่นใจได้ว่าซีวอนนั้นมีตัวตนจริง ๆ ผมเปิดประตูไปยังด้านในของร้าน  พนังงานที่ง่วนกับการจัดของด้านหลังอยู่ ผมอยู่ดูหนังสือพลาง ๆ

 

“มีอะไรให้ช่วยมั้ยค่ะ ?”

 

“เอ่อ เมื่อสักครู่มีผู้ชายตัวสูง ๆ มายืนดูหนังสือเล่มนี้มั้ยครับ ตอนสักประมาน 2 ทุ่มครึ่งได้”

 

            ผมสูดหายใจเข้าลึก ๆ เพื่อรอฟังคำตอบที่มันจะทำให้แน่ใจ พนังงานหญิงสาวในชุดยูนิฟอร์มทำท่าครุ่นคิดสักครู่ พร้อมกับชะโงกออกไปดูหน้าร้านตรงแผงหนังสือแล้วมองมาที่หนังสือที่ผมถืออยู่

 

“อ๋อ ! โซราคนเมื่อกี้ไงที่ฉันชี้ให้เธอดู หล่อๆเข้มๆอะ” พนังงานอีกคนของแฟมิลี่โผล่ออกมาจากประตูพร้อมกับชี้ไปที่แผงหนังสือ หัวใจผมเต้นแรงเมื่อพนังงานคนนั้นพูดว่า ซีวอนหล่อ ผมก้มหัวขอบคุณก่อนที่จะเดินไปขึ้นรถเมล์เพื่อกลับบ้าน . . . ชเว ซีวอน

 

           หิมะที่โปรยปรายลงมาสีของมันดูบริสุทธิ์เหมือนรักของผมหรือเปล่านะ . . .  ผมรู้สึกได้ว่าถึงแม้จะเป็นช่วงเวลาสั้น ๆ แต่หัวใจของผมกลับอิ่มเอิบ ความสุขที่ก่อตัวขึ้นภายในใจ เสียงเพลง I believe ดังขึ้น แต่มันไม่ใช่โทรศัพท์ในจินตนาการ มันเป็นเสียงของวิทยุบนรถประจำทาง . . .

 

ฉันเชื่อว่าแม้ฉันจะไม่ได้อยู่เคียงข้างเธอแต่
นี่จะไม่ใช่การเลิกลา
ฉันเชื่อว่าทางที่จะนำเธอมาสู่ฉัน
นั้นห่างเพียงนิดเดียว
ทุกอย่างที่ผ่านพ้นไป ในความทรงจำเหล่านั้น
มันทำให้ฉันเจ็บปวดและน้ำตาก็ไหลทุกครั้ง

 

         ท้วงทำนองของเพลงยังคงเล่นต่อไป  ฮันเกิงเอียงหัวซบกับกระจกเปลือกตาค่อย ๆ ปิดลงด้วยความเย็นสบายของอากาศ  ใบหน้าที่คิ้วเข้มปากได้รูป ผุดเข้ามาในความฝันของผม เค้าดูดีมากเลยทีเดียวทั้งการแต่งตัว เค้าดูเพอร์เฟคจนไม่อาจหาที่ติเตียนเลยได้แม้แต่น้อย  แขนทั้งสองข้างนั้นถ้ามันโอบผม มันคงอุ่นมากเลยทีเดียว

 

I believe คือ แดน งุด เต อบส์ ชี มาน

อี แด โร อี เบียล รุน อา นี แคช โช

I believe นา แอ เง อุ นุน กี รึน

 

     คราวนี้ไม่ใช่เสียงวิทยุของรถแต่เป็นเสียงโทรศัพท์ในจินตนาการของผม  ผมตื่นขึ้นมาด้วยความงัวเงียและกดรับมัน มีอยู่คนเดียวนั้นแหละครับ ชเว ซีวอน ^_______^

 

“ถึงบ้านหรือยัง นายลงจากรถเมล์หรือยัง ลงผิดป้ายหรือเปล่า ?”

 

“ฮ่า ๆ ยังไม่ถึงหรอกอีกป้ายนึงนะ ใจเย็นๆสิฉันตอบไม่ทันนะ”

 

“ผมเป็นห่วงฮันเกิงนะ . . . ถึงบ้านแล้วช่วยโทรหาผมหน่อย”

 

    ใบหน้าของผมแดงซ่านขึ้นคำพูดห่วงใยของซีวอนช่างอบอุ่นเหลือเกิน ผมไม่รู้สึกเหงาอีกต่อไปแล้ว ต่อให้ผมต้องเจอกับอะไร ผมก็มั่นใจว่าผมมีเค้า ผมมีชเว ซีวอนที่เคียงข้าง  ผมวางสายซีวอนแล้วเดินลงจากรถเมล์ แม่ของผมยืนรออยู่หน้าบ้านด้วยสีหน้าที่เป็นห่วงเล็กน้อย

 

“นี่ ฉันถึงบ้านแล้วนะซีวอน”

 

      เมื่อกลับถึงบ้านผมไม่รอช้าที่จะโทรศัพท์จินตนาการโทรหาชเว ซีวอน ผมหัวเราะเล็กน้อยเมื่อซีวอนบ่นอุบอิบว่าโทรมาช้า เค้าเป็นห่วงแค่ไหนรู้มั้ย . . . และก็เหมือนเช่นเคย เราทั้งสองคนคุยกันจนดึกดื่น คืนนี้มีดาวตกด้วยผมอธิฐานว่า . . .  ความลับครับ ! ซีวอนบอกผมว่าถ้าเป็นไปได้ . . . อยากจะพบผมสักครั้งนั้นแหละครับคำอธิฐานของเค้า  ซีวอนบอกกับผมว่าปิดเทอมนี้อยากลองที่จะเจอกับผมสักครั้ง  เราทั้งสองคนตัดสินใจนัดเจอกันที่

ร้านคาเฟ่แห่งหนึ่งแถวเมียงดง  ผมครุ่นคิดถึงหน้าตาของเค้าจะเหมือนในฝันหรือเปล่านะ ? . .. ผมจะให้อะไรเค้าดี  ถ้าผมสารภาพรักไปละ . . . มันจะแย่หรือเปล่า ?

 

 

วันที่  2  เดือนตุลาคม . . .

 

    ผมยืนดูปฏิทินด้วยความตื่นเต้นและดีใจ พรุ่งนี้แล้วที่ผมจะได้เจอ ชเว ซีวอน จะใส่อะไรไปดีละ ? โค้ทตัวไหนดีนะ  ผมแอบขำกับการกระทำของตัวเองสักเล็กน้อยมันเหมือนกับหญิงสาวไปเดทแรกยังไงอย่างงั้น ของขวัญกล่องสีขาวที่ผูกด้วยโบว์สีแดงถูกวางอยู่บนโต๊ะข้างเตียงนอน ผมลูบมันเบาราวกับว่ามันเป็นแก้วหรือของที่สำคัญ

 

I believe คือ แดน งุด เต อบส์ ชี มาน

อี แด โร อี เบียล รุน อา นี แคช โช

I believe นา แอ เง อุ นุน กี รึน

 

“ยอโบเซโย . . . ฮันเกิงวันพรุ่งนี้แล้วนะ”

 

“อื้ม ! เราจะได้เจอกันแล้วละ  . . .”

 

“เอ่อ . . .”

 

“เอ่อ . . .”

 

“ฮันเกิงพูดก่อนสิผมค่อยพูดก็ได้ครับ”

 

“ฉันมีของจะให้นายหนะไม่รู้ว่านายจะชอบมันมั้ยนะ . . .”

 

“ผมเองก็เหมือนกัน งั้นรีบเข้านอนกันดีกว่าเดียวพรุ่งนี้จะสายนะ”

 

   ดวงตาทั้งสองข้างจดจ้องไปอย่างกล่องของขวัญสีขาว  รอยยิ้มผุดขึ้นมือด้านซ้ายเอื้อมไปปิดไฟก่อนที่เปลือกตาทั้งสองข้างจะปิดลง พร้อมกับความหวังในวันพรุ่งนี้ . . . ฉันรักนาย ชเว ซีวอน

 

“แม่ครับผมไปก่อนนะครับ แล้วผมจะรีบกลับ”

 

   ในวันนี้เป็นวันหยุดงานของแม่ผมครับ  ซีวอนจะชอบมันมั้ยนะ . . .ผมเองก็ไม่รู้มันเหมือนกัน หิมะในวันนี้ดูท่าจะโปรยปรายเยอะกว่าเมื่อวานซืน  ผมใส่โค้ทสีน้ำตาลเข้มสะพายกระเป๋าหนังด้านข้างสีน้ำตาลเข้มมีพวงกุญแจราเมนถ้วยสีขาวลายแดงห้อยอยู่  กี่โมงแล้วนะ . . . 12:15 น. สายแล้ววซีวอนนัด 12:30 น.  เฮ้ออผมได้แต่ถอนหายใจให้กับสภาพรถบนท้องถนนในวันนี้ ทำไมต้องมาติดด้วยเนี่ย ?

 

“ผู้โดยสารที่จะลงจากรถระวังลื่นนะครับ”

 

     ร้านคาเฟ่ที่ตกแต่งแบบฝรั่งเก้าอี้แบบโซฟาสีแดงเข้มและสีอื่น ๆ ลูกค้าในร้านวันนี้ดูเหมือนจะไม่ค่อยเยอะนักเพราะยังเป็นช่วงกลางวัน  ผมเลือกที่นั่งร้านด้านนอกที่เป็นแบบเก้าอี้ไม้ธรรมดามีร่ม 1 คันกางเพื่อกันหิมะ ใกล้แล้วอีก 5 นาทีที่ผมจะได้เจอซีวอน . . .  ผมสั่งลาเต้ไป  1 ที่

 

“คุณคือ ฮันเกิงใช่มั้ยครับ ?” น้ำเสียงที่ผมจำได้ทันทีเอ่ยขึ้น  มือไม้ของผมรวมทั้งหัวใจอยู่เต้นอยู่ด้านซ้ายมันเต้นรัวเสียจนผมไม่สามารถควบคุมมันได้  ซีวอนดูดีเหลือเกินเค้าอยู่ในชุดของโค้ทสีดำ  และที่สำคัญใบหน้าของเค้าเหมือนกับในฝันของผม !

 

“ใช่ครับ นั้นนายใช่มั้ย ชเว ซีวอน ?”

 

“ครับผมม แห่มเรียกซะเต็มยศสั่งอะไรหรือยังครับ”

 

“สั่งไปแล้วล่ะ แต่ไม่ได้สั่งเผื่อนายนะฉันไม่รู้นายจะกินอะไรขอโทษที”

 

   ผมรู้สึกประหม่ำเหลือเกินมันไม่เหมือนในโทรศัพท์จินตนาการ ซีวอนเป็นคนสูงมากเลยทีเดียวสูงกว่าผมเล็กน้อยนะครับ  ใบหน้าของเค้าจัดว่าดูดีมากเลยทีเดียวไม่ว่าจะเป็น ดวงตา จมูก หรือ ริมฝีปากนั้น เราทั้งสองคนต่างจ้องมองกันและกัน . . .

 

“ลาเต้ 1 ที่ได้แล้วค่ะ” พนังงานหญิงสาวเสริฟ์ถ้วยกาแฟลงบนโต๊ะ ผมใช้ช้อนคนพร้อมกับหลับตาสูดกลิ่นที่หอมกรุ่นนั้น ซีวอนยังคงจ้องมองผมอยู่  ผมรู้สึกเขินจังแหะ

 

“จะเอาน้ำตาลหรอครับเดียวผมไปหยิบให้นะ”

 

  ราวกับว่าซีวอนเค้าอ่านใจของผมออก  จึงได้แต่ส่งยิ้มให้เป็นคำตอบร่างสูงเดินหายเข้าไปในร้าน  ตรงไปสักข้างหน้าประมานไม่ไกลมากนัก  มีการปล้นร้านขายของเกิดขึ้นผมกำลังนั่งดูเจ้าหน้าที่ตำรวจจับชายผู้เป็นขโมย

สายตาที่ชายคนนั้นมองมาที่ผมช่างดูน่าขนลุก  และแล้วสิ่งที่ผมไม่คาดคิดก็เกิดขึ้น ชายขโมยสะบัดและอาละวาด

ตำรวจที่กำลังจะใส่กุญแจ  เค้าคว้าปืนขึ้นมาเล่งมาที่ผม . . .

 

ปัง ! เสียงลูกตะกั่วสีเงินที่ถูกยิงออกมาจากปืนกระบอกดำดังทั่วไปย่านนั้น  ภาพลูกกระสุนวิ่งเข้าหาผมเหมือนภาพที่สโลว์  ร่างของผมแน่นิ่งไม่ขยับไปไหน  ดวงตาทั้งสองข้างปิดลงด้วยความกลัว แต่ร่างหนึ่งกลับโอบผมไว้แทนกระสุนนั้นเจาะเข้าที่ร่างของเค้า มันไม่ใช่แค่ 1 นัดแต่กลับเป็น 2 นัด เมื่อเสียงสงบลง ร่างนั้นก็ล้มลงเลือดที่ไหลมาท้วมร่างชายคนนั้น ! . . . ชเว ซีวอน

 

“ฮึกก ซีวอนทำไมนายต้องช่วยฉันไม่นะนายห้ามตาย”

 

“ผะ ผมรักคุณ  วอยซ์เมล์”

 

“ไม่ ซีวอนฉันรักนายอย่าทำแบบนี้”

 

   มือข้างขวาที่กุมผมเมื่อสักครู่ตกลง หิมะสีขาวที่โปรยปรายลงมา เสียงกรีดร้องของผมที่ดังก้อง ตำรวจหลายนายรีบเข้าไปคุมตัว ชายขโมยคนนั้น เสียงรถพยาบาลที่มาถึง ความหวังของผมที่มีต่อซีวอนมันจะเหลือสักเท่าไรกัน  คำอธิฐานของผม .  . . ท่านให้ได้มั้ยครับ

 

“ญาติผู้ป่วยรอด้านนอกนะค่ะ”

 

   ซีวอนถูกนำส่งเข้าห้อง ICU ตัวผมก็มีเพียงแต่รอยฟกช้ำบ้าง  ผมแค่ขอให้เค้ารอดก็พอแล้ว ผมควรทำยังไงดีนะ . . . ผมเดินไปเดินมาราว 3 ชั่วโมง และแล้วแพทย์ในชุดกาวน์สีขาวก็เดินออกมา แต่สีหน้าของหมอ . . .

 

“หมอเสียใจด้วยครับ คนไข้ทนพิษบาดแผลไม่ไหว”

 

   ร่างของผมทรุดลงคำตอบที่เหมือนฆ่าผมทั้งเป็นยังคงดังอยู่ในหัว ซ้ำไปซ้ำมาตอกย้ำราวกับว่า คนที่ผมรักที่สุดได้ตายจากผมไปแล้ว  ผมปาดน้ำตาครั้งสุดท้ายออกก่อนที่จะใช้โทรศัพท์ในจินตนาการ

 

“ซีวอน นายอยู่ไหนแล้วกี่โมงแล้ว ?”

 

“ผมกำลังจะโทรบอกฮันเกิงอยู่พอดีเลยครับ ผมหรอใกล้ถึงแล้วเกิงละถึงหรือยัง”

 

“ซีวอน อย่ามาพบฉันเลยนะ เรื่องที่ผ่านมาหนะลืมมันไปเถอะ”

 

“ทำไมละฮันเกิง บอกเหตุผมหน่อยได้มั้ยว่าทำไมผมต้องทำแบบนั้น ?”

 

“นายไม่ต้องเข้าใจฉันหรอก ฉันเกลียดนายรู้ไว้ซะด้วย”

 

  หัวใจของผมแทบจะแตกเป็นเสี่ยง ๆ  คำว่าเกลียดทำไมมันเจ็บปวดแบบนี้นะ ? ปลายเสียงเงียบไปจนผมร้อนรนใจ ขอร้องเถอะขอให้เค้าเชื่อผม เชื่อว่าผมเกลียดเค้า และกลับไปถึงเราจะไม่ได้เจอกันแต่นายก็ไม่ต้องตายใช่มั้ย

 

“เอาเป็นว่ายังไงผมก็จะไปที่นั้น คุณพูดเหมือนไม่ให้ผมอยากไปนะฮันเกิง”

 

“ซีวอน . . . ฉันใส่เสื้อโค้ทสีดำนะนั่งอยู่ด้านในสุด”

 

  ผมตัดสินใจโกหกเค้าไปนั้นไม่ใช่ผม  ผมใส่โค้ทสีน้ำตาลและนั้นก็เป็นชายที่นั่งอยู่ด้านในสุดของร้าน หวังว่าเค้าจะไม่รู้นะว่าผมโกหกเค้า  ขอพระผู้เป็นเจ้าโปรดช่วยผมด้วยเถิด

 

“ซีวอนนายถึงหรือยัง”

 

“ฮันเกิง คุณโกหกผมคุณใส่โค้ทสีน้ำตาลใช่มั้ย ผมเห็นถ้วยราเมงห้อยที่กระเป๋าของคุณ”

 

“ซีวอนนายกลับบ้านเถอะนะ ฉันไม่อยากให้นายโดนยิงรู้มั้ย ฉันไม่อยากให้นายถูกยิงแทนฉัน”

 

“ผมรักคุณนะฮันเกิง ลาก่อน”

 

  นั้นคือเสียงสุดท้ายผมได้ยินสายถูกตัดทิ้งไป . . .  ผมไม่อาจทำอะไรได้เลยนอกจากยอมรับว่ายังไง ซีวอนก็ตายจากผมไป  หิมะในตอนนี้หยุดตกแล้ว  . . .

 

 

 

THE END . . .

 

 

 

 

 

 

 

 

ยัง ๆ 5 5555555555* จะโดนคนอ่านถีบมั้ยฟะ ?

 

 

 

 

 

 

ผ่านไป 2 ปี ตอนนี้ผมอยู่มัธยมปลายปี 2 แล้ว ผมย้ายบ้านมาอยู่ที่อื่นแทนเพื่อลืม ซีวอน . . . ผมซื้อโทรศัพท์จริง ๆ มาใช้ และผมก้สามารถหาเพื่อนได้แล้วด้วย  เพื่อนของผมชื่อ ลีทึก กับ เรียววุค

 

แกรก แกรก . เสียงเคาะแป้นพิมพ์ยังดังต่อเนื่อง มือด้านซ้ายดันแว่นสายตาให้เข้าที่  ผมนำเรื่องราวที่เกิดขึ้นลงในอินเตอร์เน็ตดูเหมือนมันจะได้รับความนิยมซะด้วย  บรรทัดสุดท้ายจบลงพร้อมกับการกด Enter.

 

 

“ผะ ผมรักคุณ  วอยซ์เมล์”

 

เสียงของซีวอนประโยคสุดท้ายแวบเข้ามาให้หัวของผม . .. วอยซ์เมล์ !? ผมตัดสินใจจินตนาการถึงโทรศัพท์ที่ไม่ได้ใช้นานจนกระทั่งวันนี้  นิ้วของผมกดไปที่ข้อความและเปิดวอยซ์เมล์ฟัง

 

       น้ำเสียงเครื่องดนตรีที่เรียกว่า เปียโนดังขึ้นเป็นท้วงทำนอง เพลงโปรดของผม เพลงของเรา  I believe

ผมไม่รู้ว่าตั้งแต่เมื่อไรกันที่น้ำใสๆมันไหลออกมาอย่างไม่หยุด  ซีวอนพูดสิ่งต่างๆนาๆเกี่ยวกับผมและเค้านับตั้งแต่วันแรกที่เราได้คุยกันและเหตุการ์ณวันนั้น

 

ฉันเชื่อว่าแม้ฉันจะไม่ได้อยู่เคียงข้างเธอแต่
นี่จะไม่ใช่การเลิกลา
ฉันเชื่อว่าทางที่จะนำเธอมาสู่ฉัน
นั้นห่างเพียงนิดเดียว
ทุกอย่างที่ผ่านพ้นไป ในความทรงจำเหล่านั้น
มันทำให้ฉันเจ็บปวดและน้ำตาก็ไหลทุกครั้ง

ฉันไม่ได้ร้องไห้
ถึงเธอจะจากฉันไปแต่ก็ไม่ได้ทำให้มีน้ำตาอะไรมากกมาย
เพราะฉันรู้
สักวันเธอจะกลับมา...ฉันรู้
ฉันเชื่ออย่างนั้น
ฉันจะรอ มีแต่เธอเท่านั้น...สำหรับฉัน

ฉันเชื่อว่า ฉันคงจะต้องเจ็บปวด
แค่ร้องไห้ เธอก็ไม่สามารถกลับมาได้
ฉันเชื่อว่าน้ำตาที่ไหลรินของฉัน
ในเวลานั้นมันจะกลับมาอีกครั้ง

ในสายตาของฉันนั้น
ก็มีแต่เธอ ซึ่งมันทำให้น้ำตาของฉันไหลริน

ก่อนที่ฉันจะรู้จักเธอโลกนี้มันก็ยังคงดูสดใส
ในท้องฟ้าเบื้องบนนั้น
ร่องรอยน้ำตายังคงเหลืออยู่
แต่ฉันก็จะเก็บมันไว้
เพราะเธอ
การเฝ้ารอของฉันนั้น
ก็คือความสุขที่เพียงพอแล้ว
เพราะรัก
ถึงจะผ่านไปอีกกี่วัน
ถึงจะหาหนทางไม่ได้
ฉันก็จะรอ
เพราะต้องเป็นแค่เธอเท่านั้นสำหรับฉัน

 

       เสียงของซีวอนสิ้นสุดลงเมื่อความหมายเพลงจบ ผมยังคงกดวอยซ์เมล์นั้นซ้ำไปซ้ำมาราวกับคนบ้าคนหนึ่งที่ต้องการบางสิ่งให้ห้วนคืนมา . . . ในคืนนี้หมอกปกคลุมไปทั่วท้องฟ้า แต่ยังคงมีดวงดาวดวงหนึ่งที่ส่องแสงระยิบระยิบกว่าใครเพื่อน

 

“ผมรักคุณ”

 

THE END.

 

____________________________________

 

Talk :  เฮือกกจบลงแล้ว ? T T เศร้าไปมั้ย ? ไม่หรอกมั้ง ฮ่า ๆตอนนิ้อาจจะไม่ค่อยสนุกมากนักง่ายๆไรเตอร์มันลวก = = ยังไงก็ขอขอบคุณสำหรับคอมเม้นท์และการเข้ามาอ่านเรื่องนี้นะค่ะ ^ ^

 

*มีใครต้องการสเป ? =w=*

- 2 -

 

                      ครบรอบ เกือบ 2 อาทิตย์แล้วที่ผมคุยกับ ชเว ซีวอนผ่านเจ้าเครื่องมือสื่อสารนี่ ซีวอนเล่าให้ผมฟังว่าเค้าเคยแอบชอบผู้หญิงคนหนึ่งที่ชื่อว่า . . . สเตล่า คิม  เธอตัดสินใจไปเรียนต่อนอกโดยกะทันหัน น้ำเสียงเศร้าๆ

ของซีวอนเล่าต่อว่า  เค้ายังไม่ได้สารภาพรักเธอเลยด้วยซ้ำ

 

“แล้วนายยังชอบเธออยู่มั้ย ?” ผมรู้ดีว่าคำตอบมันอาจจะทำให้ผมรู้สึกเจ็บที่ด้านซ้าย แต่ยังไงความอยากรู้อยากเห็นมันก็คงห้ามไม่ได้

 

“ไม่หรอก ตอนนี้ผมรู้สึกว่าผมมีความสุขที่ได้คุยกับฮันเกิงมากกว่านะ”

 

“พูดอะไรของนายกัน !”

  

                        ค่ำคืนนี้ผมคุยกับซีวอนยาวนานเสียเหลือเกิน ไม่ต้องห่วงค่าโทรศัพท์เพราะมันเป็นโทรศัพท์ในจินตนาการเราใช้จิตสื่อถึงกันครับ  ดวงดาวที่ส่องแสงระยิบระยับ พระจันทร์ครึ่งเสี้ยวส่องแสงแผ่ออกมาด้วยความสวยงาม ซีวอนกำลังจ้องพระจันทร์เหมือนผมอยู่มั้ยนะ ? พรุ่งนี้เป็นการสอบปลายภาคแล้ว เอ่อ ! ผมเกือบลืมบอกท่านผู้อ่านว่า  ซีวอน อยู่ม.ปลายปี 1 จริง ๆ หมอนั้นอายุน้อยกว่าผมแต่ด้วยความฉลาดจึงได้เรียนข้ามชั้นไป ~ เสียงหาวของเราทั้งสองคนดังขึ้นผมกัน นาฬิกาบอกเวลา เที่ยงคืน ห้านาทีผมจึงบอกราตรีสวัสดิ์ซีวอน

  

“ฮันเกิงวันนี้สอบนะลูก ตื่นหรือยังจ้ะ” เสียงเคาะประตูของแม่ดังขึ้นเหมือนเคย ผมลุกขึ้นด้วยความรู้สึกที่มึนหัวสักเล็กน้อยเนื่องจาก คุยโทรศัพท์กับซีวอนดึกไปเสียหน่อย  ฮันเกิงก้าวลงรถเมล์ด้วยความเร่งรีบอีก 10 นาทีจะถึงเวลาเข้าห้องสอบแล้ว

 

                       

                       สีหน้าของความเครียดแผ่อนุกระจายไปทั่วห้อง บางคนก็ถึงกับนอนฟุบลงกับโต๊ะ เสียงรองเท้าส้นสูงสีแดงของอาจารย์คุมห้อง ดังไปดังมา ฮันเกิงตัดสินใจทำตามแผนที่วางไว้กับซีวอน  มือของฮันเกิงที่ในจินตนาการกดไปที่หมายเลขล่าสุดแล้วกดโทรออก ตู้ด .  . .  เสียงสัญณาญดังก้องไปทั่วหัวฮันเกิง

 

นา มาน คึม อุล จี อาน กี รึล

กือ แด มา นึน นุน มุล อบส์ ชิ นาน

เพียว ฮา เงด โท แน จู กี รึล

ออง เจน งา ทา ชิ ดุล รา อุล  กือ แง รา นึน กอล อัล กี เอ

 

                      ซีวอนขมวดคิ้วเข้าหากันด้วยความสงสัย ใครโทรหาเข้าด้วยโทรศัพท์จินตนาการกัน ? แต่ถึงกระนั้นเค้าก็ยังคงเลือกที่จะกดรับมัน น้ำเสียงที่เค้าจดจำได้ดีทั้งหัวใจและความทรงจำดังขึ้น รอยยิ้มผุดขึ้นเล็กน้อย

วิชาในคาบเช้าที่แสนจะน่าเบื่อถูกทำลายลง

 

“ฮันเกิงจะให้ผมช่วยใช่มั้ยละ ?”

 

“อ่า ซีวอนช่วยฉันด้วยน้าตอนนี้ฉันชอบสอบวิชาเลขอยู่ หัวฉันโล่งไปหมดเลยย”

 

               น้ำเสียงสดใสของฮันเกิง ซีวอนยิ้มออกมาเล็กน้อยและแล้วการทุจริตข้อสอบจึงเกิดขึ้น ซีวอนบอกการแก้โจทย์ต่างๆนาๆให้ฮันเกิง  อาจารย์ที่คุ้มห้องสอบหรือแม้แต่ทุกคนในห้องไม่มีใครรู้ว่าฮันเกิงโกงข้อสอบ

ก็เค้าใช้โทรศัพท์ในจินตนาการนิ  อาจารย์คุมสอบประกาศอีก 15 นาทีถึงเวลาเก็บข้อสอบและการสอบวิชาสิ้นสุดลงในคาบเช้า  ซีวอนบอกคำตอบข้อสุดท้ายพร้อมกับเสียงออดที่ดังขึ้น ทุกคนวางปากกาลง ฮันเกิงรีบเขียนคำตอบ

แล้ววางปากกาลงข้างกระดาษคำตอบ  เสียงถอนหายใจต่างดังขึ้น หมดแล้ววิชาสุดโหดในวันนี้

   

“ฉันขอบคุณนายนะที่ช่วยบอกข้อสอบในวันนั้นหนะ”

 

“ไม่เป็นไรหรอก ว่าแต่นายคิดว่าฉันมีตัวตนจริงๆมั้ย ?”

 

ใบหน้าขาวซีดลงทันที เมื่อฮันเกิงจินตนาการถึง ‘ผี’ แต่แล้วเค้าก็สะบัดความคิดที่ดูไม่เข้าท่าออกไป

 

“นั้นสิ หรือนายจะเป็นแค่คนที่ฉันจินตนาการถึงเหมือนเจ้าโทรศัพท์นี่นะ”

 

                   คิดไปคิดมาผมก็ลืมเรื่องนี้ไปเสียเลยแหะ . . . หมอนั้นมีตัวตนอยู่จริงๆหรือเปล่านะ ? และแล้วการพิสูจน์ก็แวบเข้ามาในหัว ผมกับซีวอนตกลงกันว่าเราจะไปร้านแฟมิลี่มาร์ทแห่งนึงที่ไม่ไกลมากนักและสามารถไปได้ทั้งคู่

 

“ของนายกี่โมงแล้ว”

 

“ของฉัน 2 ทุ่มตรงเป๊ะแล้วนายละ”

 

“เอ๋ . . . ของฉัน 3 ทุ่มตรงอะงั้นแสดงว่าเราห่างกัน 1 ชั่วโมง ?”

 

                เกือบ 30 นาทีผมมายืนอยู่หน้าแฟมิลี่มาร์ทเสียแล้ว แผงหนังสือด้านหน้าที่ถูกคุมด้วยพลาสติกใส  ‘Home made Vol.54’ หนังสือสุดโปรดของผมเดือนนี้ออกแล้ว  มือด้านซ้ายหยิบขึ้นมาด้วยความดีใจ

เปิดอ่านสักเล็กน้อย

 

I believe คือ แดน งุด เต อบส์ ชี มาน

อี แด โร อี เบียล รุน อา นี แคช โช

I believe นา แอ เง อุ นุน กี รึน

 

           เสียงโทรศัพท์ดังขึ้นเตือนให้ผมรู้ว่าผมมาทำอะไรที่นี้  เราทั้งสองคนต่างครุ่นคิดว่าจะพิสูจน์กันอย่างไรดี

ผมบอกให้ซีวอนหยิบหนังสือ ‘Home made Vol.54’ ขึ้นมาแล้วเราก็ผลัดกันถามคำถามด้านในเกี่ยวกับหนังสือ

 

“หน้าที่ 5 ด้านซ้ายสุดบนคอลัมภ์นั้นชื่ออะไร”

 

“เคล็บการทำความสะอาดเครื่องครัว”

 

          เราทั้งสองคนผลัดกันถามจนแน่ใจว่าต่างฝ่ายต่างมีตัวตนไม่ใช่จินตนาการที่คิดขึ้นมา  หิมะแรกในการย่างเข้าสู่ฤดูหนาวตกลงบนหัวของผม  อากาศที่เริ่มจะหนาวขึ้นซีวอนจึงบอกให้ผมกลับบ้านไปก่อนแล้วอีกสัก 2 ชั่วโมงค่อยโทรหากันใหม่  แต่ถึงกระนั้นผมก็ยังไม่อาจมั่นใจได้ว่าซีวอนนั้นมีตัวตนจริง ๆ ผมเปิดประตูไปยังด้านในของร้าน  พนังงานที่ง่วนกับการจัดของด้านหลังอยู่ ผมอยู่ดูหนังสือพลาง ๆ

 

“มีอะไรให้ช่วยมั้ยค่ะ ?”

 

“เอ่อ เมื่อสักครู่มีผู้ชายตัวสูง ๆ มายืนดูหนังสือเล่มนี้มั้ยครับ ตอนสักประมาน 2 ทุ่มครึ่งได้”

 

            ผมสูดหายใจเข้าลึก ๆ เพื่อรอฟังคำตอบที่มันจะทำให้แน่ใจ พนังงานหญิงสาวในชุดยูนิฟอร์มทำท่าครุ่นคิดสักครู่ พร้อมกับชะโงกออกไปดูหน้าร้านตรงแผงหนังสือแล้วมองมาที่หนังสือที่ผมถืออยู่

 

“อ๋อ ! โซราคนเมื่อกี้ไงที่ฉันชี้ให้เธอดู หล่อๆเข้มๆอะ” พนังงานอีกคนของแฟมิลี่โผล่ออกมาจากประตูพร้อมกับชี้ไปที่แผงหนังสือ หัวใจผมเต้นแรงเมื่อพนังงานคนนั้นพูดว่า ซีวอนหล่อ ผมก้มหัวขอบคุณก่อนที่จะเดินไปขึ้นรถเมล์เพื่อกลับบ้าน . . . ชเว ซีวอน

 

           หิมะที่โปรยปรายลงมาสีของมันดูบริสุทธิ์เหมือนรักของผมหรือเปล่านะ . . .  ผมรู้สึกได้ว่าถึงแม้จะเป็นช่วงเวลาสั้น ๆ แต่หัวใจของผมกลับอิ่มเอิบ ความสุขที่ก่อตัวขึ้นภายในใจ เสียงเพลง I believe ดังขึ้น แต่มันไม่ใช่โทรศัพท์ในจินตนาการ มันเป็นเสียงของวิทยุบนรถประจำทาง . . .

 ฉันเชื่อว่าแม้ฉันจะไม่ได้อยู่เคียงข้างเธอแต่
นี่จะไม่ใช่การเลิกลา
ฉันเชื่อว่าทางที่จะนำเธอมาสู่ฉัน
นั้นห่างเพียงนิดเดียว
ทุกอย่างที่ผ่านพ้นไป ในความทรงจำเหล่านั้น
มันทำให้ฉันเจ็บปวดและน้ำตาก็ไหลทุกครั้ง          ท้วงทำนองของเพลงยังคงเล่นต่อไป  ฮันเกิงเอียงหัวซบกับกระจกเปลือกตาค่อย ๆ ปิดลงด้วยความเย็นสบายของอากาศ  ใบหน้าที่คิ้วเข้มปากได้รูป ผุดเข้ามาในความฝันของผม เค้าดูดีมากเลยทีเดียวทั้งการแต่งตัว เค้าดูเพอร์เฟคจนไม่อาจหาที่ติเตียนเลยได้แม้แต่น้อย  แขนทั้งสองข้างนั้นถ้ามันโอบผม มันคงอุ่นมากเลยทีเดียว 

I believe คือ แดน งุด เต อบส์ ชี มาน

อี แด โร อี เบียล รุน อา นี แคช โช

I believe นา แอ เง อุ นุน กี รึน

      คราวนี้ไม่ใช่เสียงวิทยุของรถแต่เป็นเสียงโทรศัพท์ในจินตนาการของผม  ผมตื่นขึ้นมาด้วยความงัวเงียและกดรับมัน มีอยู่คนเดียวนั้นแหละครับ ชเว ซีวอน ^_______^  “ถึงบ้านหรือยัง นายลงจากรถเมล์หรือยัง ลงผิดป้ายหรือเปล่า ?” “ฮ่า ๆ ยังไม่ถึงหรอกอีกป้ายนึงนะ ใจเย็นๆสิฉันตอบไม่ทันนะ” “ผมเป็นห่วงฮันเกิงนะ . . . ถึงบ้านแล้วช่วยโทรหาผมหน่อย”     ใบหน้าของผมแดงซ่านขึ้นคำพูดห่วงใยของซีวอนช่างอบอุ่นเหลือเกิน ผมไม่รู้สึกเหงาอีกต่อไปแล้ว ต่อให้ผมต้องเจอกับอะไร ผมก็มั่นใจว่าผมมีเค้า ผมมีชเว ซีวอนที่เคียงข้าง  ผมวางสายซีวอนแล้วเดินลงจากรถเมล์ แม่ของผมยืนรออยู่หน้าบ้านด้วยสีหน้าที่เป็นห่วงเล็กน้อย  “นี่ ฉันถึงบ้านแล้วนะซีวอน”       เมื่อกลับถึงบ้านผมไม่รอช้าที่จะโทรศัพท์จินตนาการโทรหาชเว ซีวอน ผมหัวเราะเล็กน้อยเมื่อซีวอนบ่นอุบอิบว่าโทรมาช้า เค้าเป็นห่วงแค่ไหนรู้มั้ย . . . และก็เหมือนเช่นเคย เราทั้งสองคนคุยกันจนดึกดื่น คืนนี้มีดาวตกด้วยผมอธิฐานว่า . . .  ความลับครับ ! ซีวอนบอกผมว่าถ้าเป็นไปได้ . . . อยากจะพบผมสักครั้งนั้นแหละครับคำอธิฐานของเค้า  ซีวอนบอกกับผมว่าปิดเทอมนี้อยากลองที่จะเจอกับผมสักครั้ง  เราทั้งสองคนตัดสินใจนัดเจอกันที่ร้านคาเฟ่แห่งหนึ่งแถวเมียงดง  ผมครุ่นคิดถึงหน้าตาของเค้าจะเหมือนในฝันหรือเปล่านะ ? . .. ผมจะให้อะไรเค้าดี  ถ้าผมสารภาพรักไปละ . . . มันจะแย่หรือเปล่า ?   วันที่  2  เดือนตุลาคม . . .      ผมยืนดูปฏิทินด้วยความตื่นเต้นและดีใจ พรุ่งนี้แล้วที่ผมจะได้เจอ ชเว ซีวอน จะใส่อะไรไปดีละ ? โค้ทตัวไหนดีนะ  ผมแอบขำกับการกระทำของตัวเองสักเล็กน้อยมันเหมือนกับหญิงสาวไปเดทแรกยังไงอย่างงั้น ของขวัญกล่องสีขาวที่ผูกด้วยโบว์สีแดงถูกวางอยู่บนโต๊ะข้างเตียงนอน ผมลูบมันเบาราวกับว่ามันเป็นแก้วหรือของที่สำคัญ 

I believe คือ แดน งุด เต อบส์ ชี มาน

อี แด โร อี เบียล รุน อา นี แคช โช

I believe นา แอ เง อุ นุน กี รึน

 “ยอโบเซโย . . . ฮันเกิงวันพรุ่งนี้แล้วนะ” “อื้ม ! เราจะได้เจอกันแล้วละ  . . .” “เอ่อ . . .” “เอ่อ . . .” “ฮันเกิงพูดก่อนสิผมค่อยพูดก็ได้ครับ” “ฉันมีของจะให้นายหนะไม่รู้ว่านายจะชอบมันมั้ยนะ . . .”  “ผมเองก็เหมือนกัน งั้นรีบเข้านอนกันดีกว่าเดียวพรุ่งนี้จะสายนะ”    ดวงตาทั้งสองข้างจดจ้องไปอย่างกล่องของขวัญสีขาว  รอยยิ้มผุดขึ้นมือด้านซ้ายเอื้อมไปปิดไฟก่อนที่เปลือกตาทั้งสองข้างจะปิดลง พร้อมกับความหวังในวันพรุ่งนี้ . . . ฉันรักนาย ชเว ซีวอน “แม่ครับผมไปก่อนนะครับ แล้วผมจะรีบกลับ”    ในวันนี้เป็นวันหยุดงานของแม่ผมครับ  ซีวอนจะชอบมันมั้ยนะ . . .ผมเองก็ไม่รู้มันเหมือนกัน หิมะในวันนี้ดูท่าจะโปรยปรายเยอะกว่าเมื่อวานซืน  ผมใส่โค้ทสีน้ำตาลเข้มสะพายกระเป๋าหนังด้านข้างสีน้ำตาลเข้มมีพวงกุญแจราเมนถ้วยสีขาวลายแดงห้อยอยู่  กี่โมงแล้วนะ . . . 12:15 น. สายแล้ววซีวอนนัด 12:30 น.  เฮ้ออผมได้แต่ถอนหายใจให้กับสภาพรถบนท้องถนนในวันนี้ ทำไมต้องมาติดด้วยเนี่ย ? “ผู้โดยสารที่จะลงจากรถระวังลื่นนะครับ”       ร้านคาเฟ่ที่ตกแต่งแบบฝรั่งเก้าอี้แบบโซฟาสีแดงเข้มและสีอื่น ๆ ลูกค้าในร้านวันนี้ดูเหมือนจะไม่ค่อยเยอะนักเพราะยังเป็นช่วงกลางวัน  ผมเลือกที่นั่งร้านด้านนอกที่เป็นแบบเก้าอี้ไม้ธรรมดามีร่ม 1 คันกางเพื่อกันหิมะ ใกล้แล้วอีก 5 นาทีที่ผมจะได้เจอซีวอน . . .  ผมสั่งลาเต้ไป  1 ที่ “คุณคือ ฮันเกิงใช่มั้ยครับ ?” น้ำเสียงที่ผมจำได้ทันทีเอ่ยขึ้น  มือไม้ของผมรวมทั้งหัวใจอยู่เต้นอยู่ด้านซ้ายมันเต้นรัวเสียจนผมไม่สามารถควบคุมมันได้  ซีวอนดูดีเหลือเกินเค้าอยู่ในชุดของโค้ทสีดำ  และที่สำคัญใบหน้าของเค้าเหมือนกับในฝันของผม !  “ใช่ครับ นั้นนายใช่มั้ย ชเว ซีวอน ?”  “ครับผมม แห่มเรียกซะเต็มยศสั่งอะไรหรือยังครับ” “สั่งไปแล้วล่ะ แต่ไม่ได้สั่งเผื่อนายนะฉันไม่รู้นายจะกินอะไรขอโทษที”    ผมรู้สึกประหม่ำเหลือเกินมันไม่เหมือนในโทรศัพท์จินตนาการ ซีวอนเป็นคนสูงมากเลยทีเดียวสูงกว่าผมเล็กน้อยนะครับ  ใบหน้าของเค้าจัดว่าดูดีมากเลยทีเดียวไม่ว่าจะเป็น ดวงตา จมูก หรือ ริมฝีปากนั้น เราทั้งสองคนต่างจ้องมองกันและกัน . . . “ลาเต้ 1 ที่ได้แล้วค่ะ” พนังงานหญิงสาวเสริฟ์ถ้วยกาแฟลงบนโต๊ะ ผมใช้ช้อนคนพร้อมกับหลับตาสูดกลิ่นที่หอมกรุ่นนั้น ซีวอนยังคงจ้องมองผมอยู่  ผมรู้สึกเขินจังแหะ “จะเอาน้ำตาลหรอครับเดียวผมไปหยิบให้นะ”   ราวกับว่าซีวอนเค้าอ่านใจของผมออก  จึงได้แต่ส่งยิ้มให้เป็นคำตอบร่างสูงเดินหายเข้าไปในร้าน  ตรงไปสักข้างหน้าประมานไม่ไกลมากนัก  มีการปล้นร้านขายของเกิดขึ้นผมกำลังนั่งดูเจ้าหน้าที่ตำรวจจับชายผู้เป็นขโมยสายตาที่ชายคนนั้นมองมาที่ผมช่างดูน่าขนลุก  และแล้วสิ่งที่ผมไม่คาดคิดก็เกิดขึ้น ชายขโมยสะบัดและอาละวาดตำรวจที่กำลังจะใส่กุญแจ  เค้าคว้าปืนขึ้นมาเล่งมาที่ผม . . . ปัง ! เสียงลูกตะกั่วสีเงินที่ถูกยิงออกมาจากปืนกระบอกดำดังทั่วไปย่านนั้น  ภาพลูกกระสุนวิ่งเข้าหาผมเหมือนภาพที่สโลว์  ร่างของผมแน่นิ่งไม่ขยับไปไหน  ดวงตาทั้งสองข้างปิดลงด้วยความกลัว แต่ร่างหนึ่งกลับโอบผมไว้แทนกระสุนนั้นเจาะเข้าที่ร่างของเค้า มันไม่ใช่แค่ 1 นัดแต่กลับเป็น 2 นัด เมื่อเสียงสงบลง ร่างนั้นก็ล้มลงเลือดที่ไหลมาท้วมร่างชายคนนั้น ! . . . ชเว ซีวอน “ฮึกก ซีวอนทำไมนายต้องช่วยฉันไม่นะนายห้ามตาย” “ผะ ผมรักคุณ  วอยซ์เมล์” “ไม่ ซีวอนฉันรักนายอย่าทำแบบนี้”    มือข้างขวาที่กุมผมเมื่อสักครู่ตกลง หิมะสีขาวที่โปรยปรายลงมา เสียงกรีดร้องของผมที่ดังก้อง ตำรวจหลายนายรีบเข้าไปคุมตัว ชายขโมยคนนั้น เสียงรถพยาบาลที่มาถึง ความหวังของผมที่มีต่อซีวอนมันจะเหลือสักเท่าไรกัน  คำอธิฐานของผม .  . . ท่านให้ได้มั้ยครับ “ญาติผู้ป่วยรอด้านนอกนะค่ะ”     ซีวอนถูกนำส่งเข้าห้อง ICU ตัวผมก็มีเพียงแต่รอยฟกช้ำบ้าง  ผมแค่ขอให้เค้ารอดก็พอแล้ว ผมควรทำยังไงดีนะ . . . ผมเดินไปเดินมาราว 3 ชั่วโมง และแล้วแพทย์ในชุดกาวน์สีขาวก็เดินออกมา แต่สีหน้าของหมอ . . . “หมอเสียใจด้วยครับ คนไข้ทนพิษบาดแผลไม่ไหว”    ร่างของผมทรุดลงคำตอบที่เหมือนฆ่าผมทั้งเป็นยังคงดังอยู่ในหัว ซ้ำไปซ้ำมาตอกย้ำราวกับว่า คนที่ผมรักที่สุดได้ตายจากผมไปแล้ว  ผมปาดน้ำตาครั้งสุดท้ายออกก่อนที่จะใช้โทรศัพท์ในจินตนาการ  “ซีวอน นายอยู่ไหนแล้วกี่โมงแล้ว ?” “ผมกำลังจะโทรบอกฮันเกิงอยู่พอดีเลยครับ ผมหรอใกล้ถึงแล้วเกิงละถึงหรือยัง” “ซีวอน อย่ามาพบฉันเลยนะ เรื่องที่ผ่านมาหนะลืมมันไปเถอะ” “ทำไมละฮันเกิง บอกเหตุผมหน่อยได้มั้ยว่าทำไมผมต้องทำแบบนั้น ?” “นายไม่ต้องเข้าใจฉันหรอก ฉันเกลียดนายรู้ไว้ซะด้วย”   หัวใจของผมแทบจะแตกเป็นเสี่ยง ๆ  คำว่าเกลียดทำไมมันเจ็บปวดแบบนี้นะ ? ปลายเสียงเงียบไปจนผมร้อนรนใจ ขอร้องเถอะขอให้เค้าเชื่อผม เชื่อว่าผมเกลียดเค้า และกลับไปถึงเราจะไม่ได้เจอกันแต่นายก็ไม่ต้องตายใช่มั้ย “เอาเป็นว่ายังไงผมก็จะไปที่นั้น คุณพูดเหมือนไม่ให้ผมอยากไปนะฮันเกิง” “ซีวอน . . . ฉันใส่เสื้อโค้ทสีดำนะนั่งอยู่ด้านในสุด”    ผมตัดสินใจโกหกเค้าไปนั้นไม่ใช่ผม  ผมใส่โค้ทสีน้ำตาลและนั้นก็เป็นชายที่นั่งอยู่ด้านในสุดของร้าน หวังว่าเค้าจะไม่รู้นะว่าผมโกหกเค้า  ขอพระผู้เป็นเจ้าโปรดช่วยผมด้วยเถิด “ซีวอนนายถึงหรือยัง” “ฮันเกิง คุณโกหกผมคุณใส่โค้ทสีน้ำตาลใช่มั้ย ผมเห็นถ้วยราเมงห้อยที่กระเป๋าของคุณ” “ซีวอนนายกลับบ้านเถอะนะ ฉันไม่อยากให้นายโดนยิงรู้มั้ย ฉันไม่อยากให้นายถูกยิงแทนฉัน” “ผมรักคุณนะฮันเกิง ลาก่อน”   นั้นคือเสียงสุดท้ายผมได้ยินสายถูกตัดทิ้งไป . . .  ผมไม่อาจทำอะไรได้เลยนอกจากยอมรับว่ายังไง ซีวอนก็ตายจากผมไป  หิมะในตอนนี้หยุดตกแล้ว  . . .    THE END . . .         ยัง ๆ 5 5555555555* จะโดนคนอ่านถีบมั้ยฟะ ?      ผ่านไป 2 ปี ตอนนี้ผมอยู่มัธยมปลายปี 2 แล้ว ผมย้ายบ้านมาอยู่ที่อื่นแทนเพื่อลืม ซีวอน . . . ผมซื้อโทรศัพท์จริง ๆ มาใช้ และผมก้สามารถหาเพื่อนได้แล้วด้วย  เพื่อนของผมชื่อ ลีทึก กับ เรียววุค แกรก แกรก . เสียงเคาะแป้นพิมพ์ยังดังต่อเนื่อง มือด้านซ้ายดันแว่นสายตาให้เข้าที่  ผมนำเรื่องราวที่เกิดขึ้นลงในอินเตอร์เน็ตดูเหมือนมันจะได้รับความนิยมซะด้วย  บรรทัดสุดท้ายจบลงพร้อมกับการกด Enter.  “ผะ ผมรักคุณ  วอยซ์เมล์” เสียงของซีวอนประโยคสุดท้ายแวบเข้ามาให้หัวของผม . .. วอยซ์เมล์ !? ผมตัดสินใจจินตนาการถึงโทรศัพท์ที่ไม่ได้ใช้นานจนกระทั่งวันนี้  นิ้วของผมกดไปที่ข้อความและเปิดวอยซ์เมล์ฟัง        น้ำเสียงเครื่องดนตรีที่เรียกว่า เปียโนดังขึ้นเป็นท้วงทำนอง เพลงโปรดของผม เพลงของเรา  I believe ผมไม่รู้ว่าตั้งแต่เมื่อไรกันที่น้ำใสๆมันไหลออกมาอย่างไม่หยุด  ซีวอนพูดสิ่งต่างๆนาๆเกี่ยวกับผมและเค้านับตั้งแต่วันแรกที่เราได้คุยกันและเหตุการ์ณวันนั้น  ฉันเชื่อว่าแม้ฉันจะไม่ได้อยู่เคียงข้างเธอแต่
นี่จะไม่ใช่การเลิกลา
ฉันเชื่อว่าทางที่จะนำเธอมาสู่ฉัน
นั้นห่างเพียงนิดเดียว
ทุกอย่างที่ผ่านพ้นไป ในความทรงจำเหล่านั้น
มันทำให้ฉันเจ็บปวดและน้ำตาก็ไหลทุกครั้ง

ฉันไม่ได้ร้องไห้
ถึงเธอจะจากฉันไปแต่ก็ไม่ได้ทำให้มีน้ำตาอะไรมากกมาย
เพราะฉันรู้
สักวันเธอจะกลับมา...ฉันรู้
ฉันเชื่ออย่างนั้น
ฉันจะรอ มีแต่เธอเท่านั้น...สำหรับฉัน

ฉันเชื่อว่า ฉันคงจะต้องเจ็บปวด
แค่ร้องไห้ เธอก็ไม่สามารถกลับมาได้
ฉันเชื่อว่าน้ำตาที่ไหลรินของฉัน
ในเวลานั้นมันจะกลับมาอีกครั้ง

ในสายตาของฉันนั้น
ก็มีแต่เธอ ซึ่งมันทำให้น้ำตาของฉันไหลริน

ก่อนที่ฉันจะรู้จักเธอโลกนี้มันก็ยังคงดูสดใส
ในท้องฟ้าเบื้องบนนั้น
ร่องรอยน้ำตายังคงเหลืออยู่
แต่ฉันก็จะเก็บมันไว้
เพราะเธอ
การเฝ้ารอของฉันนั้น
ก็คือความสุขที่เพียงพอแล้ว
เพราะรัก
ถึงจะผ่านไปอีกกี่วัน
ถึงจะหาหนทางไม่ได้
ฉันก็จะรอ
เพราะต้องเป็นแค่เธอเท่านั้นสำหรับฉัน        เสียงของซีวอนสิ้นสุดลงเมื่อความหมายเพลงจบ ผมยังคงกดวอยซ์เมล์นั้นซ้ำไปซ้ำมาราวกับคนบ้าคนหนึ่งที่ต้องการบางสิ่งให้ห้วนคืนมา . . . ในคืนนี้หมอกปกคลุมไปทั่วท้องฟ้า แต่ยังคงมีดวงดาวดวงหนึ่งที่ส่องแสงระยิบระยิบกว่าใครเพื่อน  “ผมรักคุณ” THE END. ____________________________________ Talk :  เฮือกกจบลงแล้ว ? T T เศร้าไปมั้ย ? ไม่หรอกมั้ง ฮ่า ๆตอนนิ้อาจจะไม่ค่อยสนุกมากนักง่ายๆไรเตอร์มันลวก = = ยังไงก็ขอขอบคุณสำหรับคอมเม้นท์และการเข้ามาอ่านเรื่องนี้นะค่ะ ^ ^  *มีใครต้องการสเป ? =w=*

Title :: [SF] Phone

Author :: Puffy

Pairing :: WONGENG

 

Note :: เรื่องนี้ขออนุญาตดัดแปลงจากหนังและหนังสือนิยายแปลของอาจารย์ โอตสึ อิจินะค่ะส่วนหนังจากเรื่อง My sassy Girl

 

เพลง  I Belive

ลิ้งค์ฟังเพลงค่ะ

 http://www.esnips.com/doc/8fbc0baa-7bac-47c1-9ef5-7a0ce228716b/Ost.%20My%20sassy%20girl%20-%20I%20Believe 

ลิ้งค์เนื้อร้อง

 

http://www.musicatm.com/view.php?No=1153

 

ลิ้งค์โหลด

 

รอตอนต่อไปนะค่ะเดียวอัพให้

 

ลิ้งค์คำแปล

 

http://www.siampower.net/music/mysassygirl.htm 

                                                      

- 1 -

 

          

             กริ๊ง กริ๊ง เสียงโทรศัพท์สุดฮิตในยุดสมัยดังขึ้น . . .  ในห้องเรียนนี้หรือระดับชั้นนี้ผมว่าผมคงเป็นคนเดียวที่ไม่มีโทรศัพท์สินะ . . . แปลกชะมัดแต่ถึงผมมีไปผมก็ไม่รู้จะคุยกับใคร และแปลกกว่านั้นสำหรับเด็กมัธยมต้นปีสุดท้าย ผมไม่เคยแม้กระทั่งไปร้านคาราโอเกะ หรือ ร้านไอติมหลังเลิกเรียนเลยกับใคร

 

            ทุกคนในห้องเรียนต่างมีโลกส่วนตัวด้วยเจ้าเครื่องโทรศัพท์ ผมรู้สึกว้าเหว่เหลือเกิน แต่บางครั้งผมก็รู้สึกอิจฉาไปพร้อมๆกัน ภาพของทุกคนในห้องเรียนที่คุยโทรศัพท์กันเหมือนสิ่งที่ตอกย้ำผม . . . ว่าผมไม่มีเพื่อนเลยสักคนเลย

 

            คาบเรียนภาคบ่าย 2 ชั่วโมงสุดท้ายมาเยือน ทุกคนต่างเก็บโทรศัพท์ลงอย่างมิดชิดกฏของโรงเรียนคือห้ามนำโทรศัพท์หรือเครื่องมือสื่อสารมาโรงเรียนถึงกระนั้นทุกคนก็ยังพยายามดิ้นรนที่จะนำมันมา ผมมองไปรอบๆห้องเรียนก่อนจะจดสิ่งที่อยู่บนกระดาน  วันนี้อาจารย์วิชาสุดท้ายลาป่วยด้วยเหตุเนื่องจากอาจารย์แกท้องเสีย ผมตัดสินใจเก็บของลงกระเป๋าก่อนที่จะเดินกลับบ้านอย่างไร้จุดหมายเหมือนเช่นทุกวัน . . . ทำไมมันอ้างว้างแบบนี้กัน ?

 

“สนใจโทรศัพท์แบบไหนกันหรือเปล่าครับ ?” เสียงเซลล์แมนหน้าร้านโทรศัพท์ดังขึ้น ผมเดินมายังย่านพวกของ IT หรือพวก คอมพิวเตอร์ โทรศัพท์ ต่าง ๆ  ผมยิ้มเจื่อนให้แทนเป็นการปฏิเสธ ผมอยากมีสักเครื่องเหมือนกันแหะ สีดำฝาพับมีกล้องข้างหน้า 1 ตัวสามารถต่อคอมได้ก็แค่นั้นพอ แต่ปัญหาคือ . . . ผมจะโทรหาใครละครับ ?

 

“กลับมาแล้วครับ . . .” มือทั้งสองข้างผมหอบพวกโบรชัวร์แนะนำสินค้าเทคโนโลยีต่างๆ และ 1 ในนั้นคือโทรศัพท์นั้นเอง  บ้านของผมเป็นบ้านเดี่ยวเล็กๆ 2 ชั้นมีห้องมาตรฐานธรรมดาทั่วไป ผมอยู่กับแม่ 2 คนส่วนพ่อของผมเสียเมื่อตั้งแต่ 7 ขวบด้วยอุบัติเหตุทางรถยนต์ 16:45 น. แม่ยังไม่เลิกงานพิเศษนิ ผมตัดสินใจวางกระเป่าลง

  

             ผมชื่อ ฮันกยองฮะ หรือ ฮันเกิง เรียนอยู่โรงเรียนแห่งหนึ่งในโซล อาจจะแปลกที่ผมไม่ชอบคุยกับใครสักคนยกเว้นแม่หรือเพื่อนบ้านบ้าง ผมจำความได้ว่าผมกลายเป็นเด็กเงียบหรือไม่พูดจากับใครหลังจากงานศพของพ่อผมเอง ชีวิตของผมก็ไม่มีอะไรมากหรอกครับ เรียนหนังสือ ดูรายการทำอาหารที่แสนจะชื่นชอบ และจบด้วยการนอนหลับเพื่อเข้าสู่วันใหม่     ผมหลับตาลงเพื่อนึกถึงโทรศัพท์ในจินตนาการของผม มันเป็นลักษณะฝาพับสีดำเงาวับ มีปุ่มกดที่น่าสัมผัส เสียงเรียกเข้าเอาเป็นอะไรดีนะอืมม . . .  I belive ! จริงๆมันก็ไม่ได้เข้าอะไรกับผมหรอกแต่ตอนที่ผมดูหนังเรื่องนึง ผมรู้สึกประทับใจมัน

 

“ฮันเกิง ม๊ากลับมาแล้ววันนี้มีโซบะเย็นจ้ะ” เสียงม๊าของผมที่เพิ่งกลับมาจากการทำงานพิเศษดังขึ้น ผมลุกขึ้นก่อนที่จะหยุดจินตนาการถึงโทรศัพท์มือถือไว้ โซบะเย็นอ่า . . . นั้นของโปรดของผมเลยนะ ~

 

“วันนี้เหนื่อยมั้ยฮะ ?”  เส้นโซบะสีเขียวเข้มถูกคีบเข้าปาก แก้มทั้งสองข้างพองออกเล็กน้อยฟันสีขาวเคี้ยวตุ๋ย ๆ

 

“ไม่หรอกจ้ะ กินเสร็จแล้วอ่านหนังสือทำการบ้านด้วยนะฮันเกิง ลูกคือความหวังของแม่นะรู้มั้ย ? . ..” แม่พูดกับผมเช่นนี้ทุกวัน เรามีกัน 2 คนแม่ลูกผมรู้สึกอบอุ่นทุกครั้งเมื่อรอยยิ้มของแม่แผ่ซ่านมาถึงผม มือด้านซ้ายรวบตะเกียบก่อนที่จะเดินขึ้นไปชั้น 2

  

 I believe คือ แดน งุด เต อบส์ ชี มาน

อี แด โร อี เบียล รุน อา นี แคช โช

I believe นา แอ เง อุ นุน กี รึน

  

           เสียงเพลงที่แสนจะคุ้นเคยในหัวของผมดังขึ้น ผมกวาดสายตามองไปรอบห้องเพื่อค้นหาต้นตอของเสียง เออผมเป็นลูกคนเดียวนิเราอยู่กัน 2 คนแล้วจะเป็นของใครไปได้ โทรศัพท์ในจินตนาการของผมผุดขึ้นมา ผมลองจินตนาการว่ากดรับมันแล้ว . . . ยอโบเซโย เสียงอีกฝ่ายนิ่งเงียบเสียจนผมคิดว่า ผมต้องบ้าไปแล้วแน่ ๆ

 

“อะ เอ่อ ยอโบเซโย” เสียงอีกฝ่ายตอบรับกลับมาแล้ว แม้จะดูสั่นแต่ผมคิดว่ามันฟังดูหล่อดีนะ ฮ่า ๆ

 

“นายก็ใช้โทรศัพท์ในจินตนาการหรอ ?” คำถามที่ผมคิดว่าไม่ควรจะถามออกไปเอ่ยขึ้น เค้าจะคิดว่าผมบ้ามั้ยนะ ?

 

“อืมใช่ ฉันไม่คิดว่าจะมีคนเหมือนฉันนะแปลกจัง” น้ำเสียงของอีกฝ่ายที่ดูเป็นปกติมากกว่าเหมือนสักครู่ตอบกลับมา  เราทั้งสองคนนั่งคุยกันราว ๆ 30 นาทีได้ หมอนั้นชื่อ ชเว ซีวอน เป็นนักเรียนของโรงเรียนคุณหนูไฮโซ

แห่งหนึ่งในโซลเหมือนกัน หมอนั้นใช้เพลง I belive เหมือนผมอีกทั้งโทรศัพท์จินตนาการของหมอนั้นก็เหมือนกับผม โชคชะตาหรือ พรหมลิขิตกัน ? ความคิดอันฟุ้งซ่านถูกสะบัดออกจากหัว ซีวอนเป็นคนขอวางไป

ผมจึงเดินไปปิดไฟเพื่อเข้าสู่นิทรา . . .

  

         แสงแดดลอดที่ถูกลอดส่องจากหน้าตาสะท้อนเข้าใส่เปลือกตา มือทั้งสองข้างปัดผ้าห่มออกค่อย ๆ ยันตัวขึ้นมาเพื่อทำกิจวัตรประจำวันในเช้าวันใหม่  การอาบน้ำในเช้าวันนี้ผมยังคงจินตนการคิดถึงเจ้าโทรศัพท์สีดำเครื่องนั้น . . .

 

“ฮันเกิง ตื่นหรือยังลูก . . .”

 

เสียงเคาะประตูดังขึ้น แม่ของผมเองแหละฮะ ตอนนี้ผมกำลังควานหาเจ้าโทรศัพท์สีดำ เอ๋ผมไปวางทิ้งไว้ที่ไหนนะ ?

 

“แปปนึงนะฮะแม่ ผมหาโทรศัพท์ไม่เจอ อ้ะอยู่ไหนกันน้า . . .”

 

“อ้าว ฮันเกิงลูกไปซื้อมือถือตั้งแต่เมื่อไรกัน ?”

 

ผมหยุดการกระทำทั้งหมดก่อนจะฉุกคิดได้ว่า โทรศัพท์ที่ผมหานั้นมันเป็นเพียงแค่จินตนาการที่ผมสร้างมันขึ้นมาเท่านั้น เฮ้ออ . . . นี่ผมชอบมันขนาดนั้นเลยหรือ     เช้าวันนี้ผู้คนไม่ค่อยมากเท่าเมื่อวานผมจินตนาการถึงโทรศัพท์อีกแล้ว รถเมล์สายที่ผมคอยยังคงไม่มา . . .

 

I believe คือ แดน งุด เต อบส์ ชี มาน

อี แด โร อี เบียล รุน อา นี แคช โช

I believe นา แอ เง อุ นุน กี รึน

 

               เสียงโทรศัพท์ที่แสนจะคุ้นเคยดังขึ้น ผมกำลังคิดใครกันนะโทรมาหาผมเสียเช้าเลย . . . แต่น้ำเสียงที่ทุ้มแต่ฟังดูอ่อนโยนดังขึ้น ผมก็รู้ทันทีว่าใครกัน . . . ชเว ซีวอนนั้นแหละครับ หมอนั้นโทรมาด้วยน้ำเสียงที่ดูไม่ค่อยดีสักเท่าไร ผมก้าวขึ้นรถเมล์ก่อนที่จะนั่งลงที่นั่งข้างหลังสุดข้างกระจก ไม่มีใครเห็นว่าผมคุยโทรศัพท์ท่าทีของผมเหมือนคนนั่งเหม่อจดจ้องออกไปนอกหน้าต่างธรรมดา ๆ แต่แท้จริงแล้วผมกำลังคุยโทรศัพท์กับ ชเว ซีวอนอยู่

 

หมอนั้นเล่าให้ฟังว่า . . . ทะเลาะกับพ่อด้วยสาเหตุที่ไม่เข้าใจและขัดแย้งกันนั้นก็คือ .ชเว ซีวอนเป็นพวกชอบเล่นดนตรี เปียโนทำนองนั้นแต่พ่อของเค้ากลับไม่สนับสนุนและต้องการจะให้เลิกมัน หันมาสนใจจำพวกธุรกิจของบ้านแทน ว่าไปแล้ว หมอนี้ก็น่าสงสารเหมือนกันนะ    รั้วสีน้ำเงินเข้มของโรงเรียนปรากฏสู่สายตาผม

 

“เดียวก่อนฮะ ขอผมลงก่อน”

 

สายตาของคนขับรถเมล์ที่มองมาอย่างผมเหมือนติเตียนสักเล็กน้อย ว่าทำไมไม่กดกริ่งก่อน ? ผมได้แต่ยิ้มเจื่อนๆเหมือนเด็กที่ทำความผิดแล้วถูกจับได้  เสียงหัวเราะดังขึ้นในหัวของผม ฮึยยย อารมณ์ดีแล้วสินะนาย ซีวอน !

 

“คุยกับผมจนลืมลงหรือไงฮันเกิง ?”  หมอนั้นยังไม่หยุดหัวเราะครับน่าตีสักป้าบจริง ๆ เลย

 

“ใช่เพราะนายนั้นแหละ เฮ้ออนายเคยรู้สึกเหงาหรือว้าเหว่มั้ย ?” คำถามกึ่งระบายความในใจโพลงขึ้น เช้านี้ก็เหมือนเช่นทุกวันผมเดินเข้าโรงเรียนอย่างเงียบ ๆ ทุกวันไม่มีใครเดินเคียงข้างกัน ดวงตาของผมร้อนผ่าวขึ้นเหมือนเห็นนักเรียนบางคนจับกลุ่มเดินคุยกันไป  น้ำเสียงของผมที่ดูเหมือนจะร้องไห้ออกมาเสีย ซีวอนจึงพยายามชวนผมคุยเรื่องต่างๆนาๆ

 

“ผมก็เหงานะ . . . ผมรู้สึกว่าคนที่เข้าหาผมเค้าอาจจะคิดแค่ว่า  จะทำยังไงน้าจะได้ตีสนิทหมอนี้แล้วหลอกเงินหมอนี้ดี  ผมรู้สึกว่าพวกเค้าก็ต้องการแค่เงินของผมไม่ใช่มิตรภาพหรอกฮันเกิง” เรื่องที่แสนจะน่าหดหู่ถูกเล่าจากปากของซีวอน ผมรู้สึกว่าเค้าก็น่าสงสารเหมือนกันนะ นี่ผมเจอเพื่อนแบบผมแล้วใช่มั้ยเนี่ย ? เสียงออดเตือนให้ผมจบสนทนาการซีวอน หวังว่าหมอนั้นจะดีขึ้นนะ . . .

  

             วันนี้ในชั่วโมงพละอาจารย์เพียงแค่สาธิตแล้วก็อธิบายการเล่นบาสเล็กๆน้อยๆแก่นักเรียนในห้อง ผมนั่งชันเข่าขึ้นแขนทั้งสองข้างกอดเข่าเอาไว้  เมื่อการอธิบายสิ้นสุดลงคาบนี้ก็ดูเหมือนว่าเป็นคาบนันทนาการใครอยากคุยหรือทำอะไรก็ได้แต่ห้ามออกจากโรงยิม  ผมตัดสินใจหาที่มุมหนึ่งที่มันเงียบและเย็น โทรศัพท์ในจินตนาการของผมผุดขึ้นมา  ผมกำลังรอคอยให้ซีวอนโทรมาอย่างงั้นหรือ ? และแล้ว . . .

 

I believe คือ แดน งุด เต อบส์ ชี มาน

อี แด โร อี เบียล รุน อา นี แคช โช

I believe นา แอ เง อุ นุน กี รึน

 

เสียงเพลงที่ผมอยากให้มันดังขึ้นมามันก็ดังขึ้นสมใจหมาย รอยยิ้มถูกเผยออกเพื่อนๆในห้องบางคนมองมาที่ผมด้วยความประหลาดพร้อมกับซุบซิบเหมือนผมเป็นคนบ้าที่ยิ้มคนเดียว  ใบหน้าที่เพิ่งยิ้มเมื่อสักครู่หุบลงอย่างรวดเร็ว   ยอโบเซโย . . .

 

“ฮันเกิงเรียนวิชาอะไรอยู่หรอ ?”

 

“ฉันเรียนพละอยู่หนะแล้วนายละ ทำไมถึงโทรมาเวลาตอนนี้ได้ ?”

 

“ผมเรียนทำอาหารหนะ ผมกำลังอู้ ฮ่า ๆ”

 

            

          น้ำเสียงของหมอนั้นฟังดูดีขึ้นนะ  เราทั้งสองคนนั่งคุยกันเหมือนสนิทสนมมานาน ผมเล่าเรื่องตอนเด็กๆรวมทั้งที่พ่อของผมเสียด้วย ซีวอนก็ปลอบใจผมเป็นอย่างดี  หัวใจของผมบอกผมว่ามันรู้สึกอบอุ่นเหลือเกิน ผมไม่รู้ว่าความรู้สึกนี้มันคืออะไรกันหรอกนะ แต่ผมคิดว่าบางทีผมอาจจะชอบซีวอนเข้าแล้วก็ได้ คิดแล้วใบหน้าของผมมันก็ร้อนผ่าวเสียดื้อ ๆ

 

“ฮันเกิง ฮันเกิง นายอยู่หรือเปล่า ฮัลโหล ?” ดูเหมือนผมจะตกอยู่ในห้วงความคิดนานไปเสียหน่อย ผมสะบัดความคิดนั้นออกไป ก่อนที่จะคุยกับซีวอนต่อ   ซีวอนบอกผมว่าเบอร์ของผมเป็นเบอร์สุดท้ายที่เค้าโทรติด ในวันนั้นเค้านั่งมั่วสุ่มมาเกือบ 10 เบอร์ได้  เมื่อผมรับมันซีวอนจึงตกใจมาก แต่เค้าก็ยังทักทายผม 

ซีวอนชอบ ดอกฮอลลี่ Holly มันแปลว่า ฉันไม่เคยลืมคุณ ความหมายเข้าท่าเลยทีเดียวนะคุณว่ามั้ย ? ดอกของมันสีขาวบริสุทธิ ซีวอนเล่าให้ผมฟังว่าแม่ของเค้าที่เสียไปชอบดอกนี้มาก ซีวอนจึงคิดว่าอยากจะมอบให้คนสักคนที่เค้ารัก . . . ผมไม่รู้ว่าซีวอนรู้สึกเหมือนผมมั้ย ? ผมรู้สึกหลงรักเค้าเสียแล้ว . . .  Next to part 2  ดอก Holly http://www.lakecountynursery.com/malus%20christmas%20holly%20flower.jpg เครดิตความหมายดอกไม้ :: กุญแจกล @ เด็กดี

__________________________________________

 

Talk :: เรื่องนี้อาจจะออกแนวแปลกๆแฟนตาชี ยังไงก็ต้องขอขอบคุณ อาจารย์ โอตสึนะค่ะสำหรับพล็อตและหนังเรื่อง My Sassy Girl เพลง I belive คาดว่าจะจบพาร์ทต่อไปหรือพาร์ทที่ 3 ไม่เคยแต่งแนวนี้ยังไงก็ติชมตามสบายค่ะ ^ ^

 

edit @ 25 May 2009 12:23:10 by PUNEPUFFY